Italiaanse bureaucratie

Ik zit heerlijk in het zonnetje op de trap voor ons huis. We zijn weer terug in Italië!

Het huis staat in de steigers (ze gaan bijna beginnen met schilderen), het onkruid staat tot aan de knieën en het is modderig door het slechte weer van de afgelopen tijd, maar het is fijn om weer hier te zijn.

Barry is met de auto gegaan zodat er meubels, hout en gereedschap meegenomen kon worden. Hij en zijn vader zijn al eerder vertrokken. Bij aankomst deed de verwarming het niet. Het was al laat dus ze gingen slapen. Dat was geen pretje. Barry lag op een luchtmatras direct op de koude vloer. Hij had een dunne deken, twee kleedjes en een badjas over zich heen en nog lag hij te rillen van de kou! Toen ik twee dagen later met het vliegtuig aankwam hadden ze de verwarming gemaakt en was het heerlijk warm in huis…..gelukkig!!!

Voordat ik kwam had Barry al om de tafel gezeten met de aannemer, de Geometra en de architect. We hebben voor alle verbouwingen en plannen die we willen uitvoeren nu en eventueel in de toekomst vergunningen aangevraagd zodat we die maar vast binnen hebben want soms kan het erg lang duren.

We leren nu al de bijzondere Italiaanse bureaucratie kennen. Soms denken we dat ze bepaalde regels ter plekke verzinnen. Bijvoorbeeld: olijfgroene kleur op de buitenmuur mag niet, wel rood. Er mag geen veranda aan het huis gebouwd worden omdat het te dicht op de landgrens staat, niemand die er last van heeft maar er moet een afstand van 20 meter zijn tot de buurgrens. Over sommige dingen moet ook ellenlang gepraat worden. Af en toe lopen hier 6 man over het terrein te discussiëren over van alles en nog wat en dan zijn we gerust weer 2 uur verder.

Ook de Italiaanse taal leer ik beter kennen. Totdat er opeens een buurman voor mijn neus staat en begint te ratelen. Hij heeft heel veel gezegd en ik begreep er heel weinig van. Maar in een Trattoria eten bestellen zonder menukaart gaat ons dan wel weer goed af!

Het jachtseizoen is hier begonnen. Mijn schoonvader had al 2 lege hulzen gevonden op ons land en we hoorden ze ook al in de verte schieten. Toen opeens onze eigen ‘waakhond’ Bogey begon te blaffen bleek er een man met een jachtgeweer en hond over ons land te lopen. “Is toch niet erg dat ik de auto daar heb geparkeerd?” vroeg de man. Als je maar niet hier gaat jagen zei ik.” Nee, nee, verder naar beneden”. Oké, blijkbaar mogen ze dus overal jagen. De man was wel weer snel weg dus of wij nou hem hebben weggejaagd?! Voorlopig laten we Bogey maar niet te ver los lopen, misschien zien de jagers haar nog aan voor een konijn!

De vorige keer dat we hier waren hadden we een enorme stapel met takken gemaakt. Die zijn we nu aan het verbranden in de tuin, gewoon omdat het kan!

Barry is nu bezig met het maken van een houten poort. Hij heeft 1 van de garages ingericht tot tijdelijke werkplaats en daar kan hij nu eindelijk weer aan de gang om iets moois te maken.

Ik denk dat ik nog even rustig aan doe en hier in het zonnetje blijf zitten, genietend van het uitzicht!

Morgen weer een dag.